+ 4 - 7 | § ¶Uitstelgedrag

Uitstelgedrag (procrastination)

Deze (ietwat lange) log is opgedragen aan ‘all my fellow procrastinators in da world’. (U weet wel, die mensen die vooral goed zijn in het maken van complexe en uitgebreide ‘to-do-lists’.)
Waarschuwing: het lezen van deze log is mogelijke een vorm van uitstelgedrag...

Mensen met uitstelgedrag overschatten wat ze in één dag kunnen doen en onderschatten wat ze in vijf jaar kunnen doen, mits ze de doelen scherp uitzetten.

Volgens de herziene uitgave van ‘The Feeling Good Handbook’van David D. Burns, M.D., uit 1999 zijn er tien mind-sets voor uitstellers.

1. Degenen die het paard achter de wagen spannen en denken dat er eerst motivatie moet zijn voor je tot actie over kunt gaan. Terwijl het juist andersom werkt: voor klusjes als de vuilnis buiten zetten krijg je nooit zin, je moet het gewoon doen. Als je eenmaal iets doet en het gaat goed, raak je langzaamaan steeds gemotiveerder.
2. Degenen die een verkeerd beeld hebben van de effectiviteit van anderen. Ze denken dat het anderen met gemak lukt en dat ze daarom beter kunnen stoppen als het tegenzit. Frustratie is volkomen natuurlijk, zeer succesvolle mensen moeten de hele tijd omgaan met frustratie, maar zij weten hoe ze ermee moeten omgaan. Wees voorbereid dat je fouten zult maken, dat dingen mislukken of dat mensen jouw plannen afwijzen. Als dingen moeilijk worden, moet je gewoon extra inzet tonen. Waarom zou iets makkelijk moeten zijn? Beschouw je taak als een uitdaging in plaats van als een vijand.
3. Degenen met faalangst. Zij vinden succes overmatig belangrijk vinden. In plaats van iets fout te doen, doen ze liever helemaal niets. Dan doen ze ook niets fout. Omdat ze mislukking in hun taak zien als persoonlijk mislukken. Ze zijn bang dat als ze persoonlijk mislukken, andere mensen hun minder respecteren en daarom minder van ze gaan houden.
4. Degenen die te perfectionistisch zijn. Hun hoge eisen ondermijnen hun werklust. In plaats van gewoon hun ding te doen proberen ze aan een onmogelijk eisenpakket. Zij doen hun taak als plichtsgevoel in plaats van uit innerlijke overtuiging en enthousiasme.
5. Degenen die zichzelf niet belonen en zo zichzelf tekort doen. Succesvolle mensen beschouwen hun prestaties als eervol en prijzenswaardig. Uitstellers beschouwen hun taken en prestaties als onbelangrijk en denken er op negatieve wijze over. Ze kleineren zichzelf onnodig. Tel je zegeningen (gezondheid, etc.) en noem je prestaties (opleiding, etc.). Wat je hebt gedaan was goed genoeg, telde wel degelijk mee en was speciaal. Als je jezelf vertelt dat je inzet en resultaten niet goed zijn, dan zul je neergeslagen, ongemotiveerd zijn en je niet gewaardeerd voelen al probeer je het nog zo hard. Uiteindelijk moeten al onze beloningen van binnen komen. Alleen je gedachten kunnen ervoor zorgen dat je je goed of slecht voelt. Geef jezelf complimenten!
6. Degenen die constant rondlopen met wat ze nog “zouden” moeten doen. Hoe meer je jezelf vertelt dat je iets ZOU moeten doen, hoe moeilijker het wordt om het te doen! Er geen God, wet of ethiek die zegt dat je jouw kamer ZOU moeten opruimen. Zeg in plaats van “Ik ZOU dit of dat moeten doen” juist “Het is wenselijk als ik dit of dat doe”. Dit laatste klinkt niet moralistisch en zorgt ervoor dat je niet rebelleert of je schuldig voelt. Bovendien blijkt dat als je de redenen opschrijft waarom iets wenselijk is, dat je weet waarvoor je het doet. Omdat je iets namelijk wilt doen i.p.v dat je het ZOU MOETEN.
7. Degenen die passief aggressief zijn. Ze doen de taak niet, omdat ze degene voor wie ze deze taak moeten doen niet mogen, maar dat alleen indirect durven laten blijken.
8. Degenen die geen 'nee' kunnen zeggen. Hierdoor nemen ze teveel hooi op hun vork en krijgen dingen niet af.
9. Degenen die protesteren tegen autoriteit. Omdat ze het idee hebben een taak opgelegd te krijgen worden ze koppig en rebelleren ze.
10. Last but not least: degenen die een taak hebben waar ze simpelweg geen zin in hebben. Dit komt het meeste voor. Je durft niet aan jezelf toe te geven dat je er bewust niet voor kiest en schuift de schuld daarom maar op uitstelgedrag. Misschien is iets geen prioriteit voor je, lijkt het je niet verstandig om te doen, of hoef je het niet te doen. Misschien besef je onbewust dat het niet iets wat je zelf wil, maar wat anderen van je vragen. Missschien weet je onbewust dat je er nog niet klaar voor bent. Vraag je jezelf af of je dit “zou moeten” doen of dat je “een behoefte voelt” om het te doen.

Herkenning van het ziektebeeld is de eerste stap op weg naar genezing!

+ 9 - 2 | § ¶Grafrede

De grafredes zijn een aparte tak van de retoriek. De grafredes die gisteravond werden uitgesproken logen er niet om, maar ik heb nog wat andere historische of literaire redes nagespeurd.

In de aflevering 'Ten grave!' van de Gids (feb 2003) schrijft Arnon Grunberg een grafrede voor een nog levende collega. Het hele stuk is knap villein geschreven, maar de beginzin is het mooist:

"Niemand verdient het om te sterven, maar sommigen toch net iets meer dan anderen.
Vele auteurs sterven snel en tamelijk pijnloos, er zijn er die dood geboren worden en weer andere sterven na een boek of twee onder de invloed van roem, geld en de hang naar maatschappelijke erkenning, wat in de praktijk neerkomt op een vriendelijk knikje van een collega in de kroeg. Er zijn schrijvers die sterven omdat ze het schrijven van goede boeken en respectabele stukken minder belangrijk vinden dan dat deze of gene over ze zegt: 'Wat is dat toch een aardige man, hij draagt het hart op de juiste plaats.'
Aan mij de ondankbare taak een man dood te verklaren die al vele malen is gestorven, maar telkens toch weer de schijn van leven vertoont, een pink die gaat bewegen, een ooglid dat plotseling gaat trillen. Noem mijn korte reden euthanasie."

Ook mooi zijn de lijkreden van Marcus Antonius in Shakespeare's Julius Caesar. Of de lijkrede van Perikles.


Waarom bevat de geweldige speeches-site American Rhetoric geen 'funeral orations' of 'funeral speeches'?

+ 6 - 5 | § ¶Adieu André

“Samen staan we sterk, eendracht maakt machtig/ hoe een klein land groot kan zijn, is dat niet prachtig.” Vanavond zat heel Nederland in de Arena, en wie er niet was, zat achter de buis. Dat wil ik geloven. Koninklijke geboortes, begrafenissen, en huwelijken zijn aan me voorbij gegaan. Van de uittocht van Fortuyn heb ik slechts flarden meegekregen. Een ontzield lijk op een parkeerplaats en later bloemen die van een witte limousine afgleden. Maar de plechtigheid vanavond was indrukwekkend.
De juiste woorden, de juiste liederen. Natuurlijk kenden die fans hem niet zoals hij was, natuurlijk is nu iedereen zijn vriend. Maar tranen liegen niet en tranen waren er veel, het is een waarheid als het levenslied. Alsof er meer in de kist lag dan een ontzield lichaam en zich meer in de hemel bevond dan louter stapelwolken. En het is een verschrikkelijk, hartverscheurend cliché, maar wat waren die speeches heerlijk gewoon. Mijn inauthenticiteitsmeter sloeg een beetje in het rood bij de toespraak van Frits Barend, maar dat maakten de andere sprekers ruimschoots goed.
En dan die ene minuut stilte. Het meest sacramentele geschenk in een 24-uurs economie waar arbeidsvitaminen schallen uit radio’s, auto’s, en beatboxen, waar mensen praten om het praten en lawaai een doel op zich geworden is. Ik heb een socio-geografisch boek over de staatkundige eenwording van Nederland er op nageslagen:

“De opkomst van de massamedia is typerend voor een moderniserende samenleving. Voorheen werden berichten via andere kanalen verspreid. Predikanten lazen ’s zondags tijdens de kerkdienst proclamaties van de Koning voor. Het overlijden van leden van het Koninklijk Huis (Wilhelmina, echtgenote van Willem I, in 1837, Willem I in 1843, Willem II in 1849) werd in het hele land bekend gemaakt door acht dagen lang dagelijks drie maal een uur de kerkklokken te luiden.” (Knippenberg & De Pater, Eenwording van NL, blz. 66-67)

In de eerste helft van de negentiende eeuw was ons land nog te versplinterd voor een zanger om volksheld te worden, maar bovendien werden de nationale begrafenissen anders ingeluid (of uitgeluid). De stilte was toen geen monopolie van de doden en de verontwaardigden, het was een gegeven. De stilte. Het is het enige waar we de doden in benijden. Het is diezelfde angstaanjagende rust waaruit wij onze levensdrang putten. André heeft een koninklijke uitvaart gekregen. Ik hoop geen van de liedjes terug te zien in de Top40, dan blijven ze voor altijd verbonden aan die prachtige plechtigheid in de Amsterdam Arena.

+ 4 - 9 | § ¶Gelijkheidsgedachte

Van het weekend Indiaas gegeten, lekker laag bij de grond op een krukje en met Sai Baba aan de muur bij Ajanta. Mijn moeder en haar man waren langsgekomen om mijn verjaardag alsnog te vieren. Ze waren toen ik jarig was nog op huwelijksreis in Florida.

Uit Florida had mijn moeder op mijn verzoek een biografie van H.L. Mencken meegenomen.

Een van de twee voorafgaande motto's is een citaat uit Half-Truths and One-and-a-Half-Truths, een verzameling aforismen van de joodse Oostenrijkse literair journalist Karl Kraus (1874-1936):

"To me all men are equal: there are jackasses everywhere,
and I have the same contempt for all. No petty prejudices!"

Is dat nou niet een mooie, eerlijke weergave van de gelijkheidsgedachte, zoals vastgelegd in het eerste artikel van onze grondwet?

Het herinnerde me aan wat de drill instructor Gunnery Sergeant Hartman uit Full Metal Jacket zei:

"There's no racial bigotry here. I do not look down on niggers, kikes, wops, or greasers. Here, you are all equally worthless"

Zoveel onbevooroordeeldheid is hartverwarmend...

+ 3 - 7 | § ¶Onafhankelijk onderzoek wijst uit

Eigenlijk is het alweer oud nieuws, maar het is te mooi om onvermeld te laten. Mijn universiteit, de Universiteit Utrecht, is eerste van Nederland en gestegen naar de zesde plaats van Europa (en de 39e van de wereld)! Dit volgens een onafhankelijk onderzoek van de Universiteit van Shanghai.

Helaas zegt dit onderzoek niets over de kwaliteit van het onderwijs aan onze uni en nog minder over de kwaliteit van onze studenten...

Zie hier het nieuwsbericht waarin het heuglijke resultaat op de site van onze uni staat aangekondigd:

UU op 6 in Europa en op 1 in Nederland
Utrecht stijgt op wereldranglijst universiteiten

De Universiteit Utrecht is op de lijst van beste universiteiten in de wereld gestegen naar de 6de plaats in Europa. Dit maakte voorzitter van college van bestuur, mr. Yvonne C.M.T. van Rooy bekend tijdens de opening van het academisch jaar op maandag 30 augustus.

Vorig jaar stond de universiteit op de 7de plaats in de lijst van de Shanghai Jiao Ton University. De rangorde is gebaseerd op het aantal Nobelprijswinnaars, meest geciteerde wetenschappers, het aantal gepubliceerde artikelen in Nature & Science en de kwaliteit van de faculteiten. Bij de eerste zes staan vier Engelse universiteiten. De enige andere universiteit naast Utrecht van continentaal Europa is de ETH in Zürich; zie ook http://ed.sjtu.edu.cn/ranking.htm.
Bijlage: Rede Opening Academisch Jaar 2004_2005.pdf

+ 3 - 7 | § ¶Natuurwet

De hele zaterdag binnenzitten terwijl het buiten droog is. Zodra net voor sluitingstijd boodschappen gedaan moeten worden, gaat het regenen.

+ 6 - 5 | § ¶Viervoudige Strikvraag

Een paar dagen geleden had ik een link naar de NOVA- documentaire over Bill O’Reilly op mijn log staan. Ik heb hem al zo’n vier keer bekeken, het heeft iets verslavends. Het ‘shut up’gedeelte is geweldig. Kunt u zich voorstellen dat Karel van de Graaf “Houd je bek!” tegen een hoogleraar zegt, die door hem wordt geïnterviewd? Ook prachtig: de interviewer wordt er helemaal uitgeluld door zijn gast en vervolgens zegt hij dat hij stopt met ‘het afmaken’ van de gast, uit respect voor zijn vader. Of hoe O'Reilly laf zegt dat hij hoopt dat z’n moeder niet kijkt. De jongen die bij hem te gast is, is ook fascinerend. Het type dat ‘imperialisties chauvinisties kapitalisties grootkapitaal’ kan uitspreken alsof het één woord, één lettergreep zelfs, betrof. Ware het natuurlijk niet dat hij geen Nederlands spreekt.

In de documentaire stelt Michael Moore de volgende vraag aan O’Reilly:“I would not sacrifice my child to secure Fallujah, and you would?”

Sommige vragen kunt u beter niet beantwoorden, omdat ze misleidend en suggestief zijn. De vraag van Michael Moore is er één van dit type: de drogreden van de ‘many questions’(strikvraag). In een vraag zit een andere vraag verborgen. De vraag van Moore is viervoudig suggestief.

Het standaardvoorbeeld van de strikvraag is bedacht door de logicus Douglas Walton:
‘Bent u al opgehouden uw vrouw te mishandelen?’
Zoals op iedere vraag zijn er eigenlijk twee antwoorden mogelijk: ja en nee. Ik moet toegeven dat een politicus iets als ‘geen commentaar’, ‘daar doe ik in dit stadium nog geen uitspraken over’ of ‘dat laten we van de uitslag van de verkiezingen afhangen’ zou zeggen, maar in principe kan deze vraag óf ontkennend óf bevestigend beantwoord worden.

1. “Ja, ik ben opgehouden met het mishandelen van mijn vrouw.” -> dus u zegt eigenlijk: “Ik was mijn vrouw aan het mishandelen.”
2. “Nee, ik ben niet opgehouden mijn vrouw te mishandelen.”-> dus u zegt eigenlijk: “Ik mishandel mijn vrouw nog steeds."

Wat u ook zegt, u bevestigt de (in dit geval niet zo goed) verborgen vooronderstelling dat u uw vrouw mishandelde. Een dergelijke vraag kunt u alleen pareren door te weigeren deze direct te beantwoorden. U kunt bijvoorbeeld de vraag scheiden:

1. Heeft u uw vrouw ooit mishandeld?
2. Indien dit zo is, doet u dit nog steeds?

Zie daar een korte uitleg van deze drogreden. Vraag me trouwens niet waarom het mishandelen van een vrouw het standaardvoorbeeld in de logica is geworden. Er lopen een paar zieke wetenschappers op deze planeet…

Een ander voorbeeld: de officier van justitie vraagt de verdachte: “Heeft u het wapen thuis verstopt?” In series als Matlock wordt deze truc wel eens getoond. De verdachte die de vraag niet doorziet en direct beantwoord, geeft toe dat er een wapen was en dat hij dit verstopt heeft.

De vraag die Michael Moore aan O’Reilly stelt (“I would not sacrifice my child to secure Fallujah, and you would?”) is om vier redenen een misleidende vraag. Probeer ze eerst zelf te vinden en klik dan op de volgende LINK met het antwoord.

(Ik ben de afgelopen dagen kennelijk in een raadseltjesbui. Vreest niet, lezer, het waait wel weer over)

+ 5 - 6 | § ¶Conundrums revisited

Some questions are better left unanswered, as I read in "The Passion Fruit" by Karel Glastra van Loon. Some questions are merely retorical. Whereas the search for an answer brings people together, the answer often leaves them disappointed. As the saying goes: "Questions unite, but answers divide".

If you've read the conundrums I came up with earlier, and you're wondering what the answer might be, I will bail you out here:

Conundrums 1-3 were merely comical, you're guess is as good as mine. The other answers are:

conundrum 4: nothing
conundrum 5: double jeopardy (ne bis in idem)

I've gotten the hang of it, so here are three more riddles:

1.
This thing all things devours:
Birds, beasts, trees, flowers:
Gnaws iron, bites steel:
Grinds hard stones to meal:
Slays king, ruins town,
And beats high mountains down!

2.
The person who sold it didn’t want it. The person who bought it didn’t need it. The person who used it didn’t know it. What is it?

3.
A box without hinges, key or lid.
Yet golden treasure inside is hid!

I'll give you a hint to the first riddle: my friend Bram seems to have too little of it

+ 3 - 6 | § ¶Voor mij geen slingers aan de wand

Hazes is dood.

Ik liet een traan voor de grootste Nederlandse bard in onze tijd. De Willy Alberti van Vinkeveen, Fransje Bauer kan nog niet eens tippen aan het smegma van die beste man.

Ook nu is Hazes nog gewoon gebleven. Waardig gestorven, zonder poespas.

Hazes, het levenslied was Woord en het Woord was Vlees geworden.

Hazes, de man die Heineken groot gemaakt heeft.

Hazes de man die de term 'meezinger' nieuw leven ingeblazen heeft.

Hazes, mijn held.

Hazes is dood.

André, waarom is het zo donker om je heen? Waarom wordt geluk niet meer beloond?

+ 7 - 3 | § ¶The essence of success

Jan's truth for the day:

Succes follows happiness instead of the other way round.

Wat ik al niet bedenk in de tram op weg naar mijn werk.

Bijvoorbeeld:

* Wist u dat stokpaardje in het Engels 'hobbyhorse' is? Bestaat er een Nederlands woord voor 'pet peeve' of is dat gewoon 'lievelingsirritatie'? De taal is vol wonderen, etc...
* conundrum 1: If a turtle loses its shell is it naked or homeless?
* conundrum 2: If fire fighters fight fires and crime fighters fight crime, what do freedom fighters fight???
* conundrum 3: If you try to fail, but you succeed, which have you done?
* conundrum 4: What is greater than God, More evil than the devil, The poor have it, The rich can't get it, and if you eat it you die?
* conundrum 5: A woman with her wedding ring finger missing and a man get off of a train, and are met by a man that they haven't seen for thirty years. He pulls out a knife and kills her. The police take no action. Why?

Voor meer schijnbaar onoplosbare raadsels, zie: 'Abnorm'

+ 9 - 3 | § ¶Manufacturing Consent

Gisteravond kwam 'de boekenclub' bijeen, een illuster studentengenootschap dat onder leiding van docent X in discussie treedt over allerhande filosofische, politieke en maatschappelijke onderwerpen. Ik heb de eer hier sinds kort aan deel te nemen.

Op het program stond de documentaire 'Manufacturing Consent' (op DVD) van Noam Chomsky. De documentairemakers hadden drie uur en een hoop 'talking heads' nodig om hun boodschap duidelijk te maken: 'Media is biased'. Maar zover dat geen open deur is anno 2004 valt dit wel in een kwartier duidelijk te maken. Het anarcho-syndicalistisch pleidooi voor directe democratie van Chomsky kwam niet goed uit de verf. Uitleg en argumentatie dwarrelden als een verknipt lappen denken door de lange, lange documentaire heen.

De biografische info over Chomsky was veel te schaars. Het enige wat we te weten kwamen was dat hij als joodse jongen ontzettend veel las, nu getrouwd is en vader, en over de gehele wereld praatjes houdt en petities tekent. Ze vertelden niks over zijn beroep als taalkundedocent, niets over de wijze waarop hij zijn dagen doorbrengt, en gaven weinig tot geen duiding van zijn motivatie tot activisme.

Er werd veel te weinig gedaan met de – mijns inziens veelal terechte - kritiek op zijn visie. Volgens het naïeve beeld dat Chomsky van de journalistiek heeft, moeten journalisten proberen de enorme hoeveelheid 'nieuws' en ‘feiten’ los van ideologie te duiden. Of zouden zij juist het tegenovergestelde moeten doen en sterk ideologisch, sterk geëngageerd verslaggeven. Maar het echec van de geëngageerde journalistiek toont zich van alle kanten van het politieke spectrum. Een voorbeeld van linkerzijde is de jarenlange kritiekloze berichtgeving over ontwikkelingshulp, terwijl hier op grote schaal mee werd gefraudeerd. Een voorbeeld van ongewenst engagement van rechterzijde is het tweede deel van de volgende documentaire over de Republikeinse Conventie en Bill O’Reilly.

Maar stel dat er een eerlijke weergave van de werkelijkheid mogelijk was. Stel dat er een volledige waarheid was. Stel dat iedere journalist in staat zou zijn deze te geven. Dan nog toont Chomsky zich politiek naïef door ervan uit te gaan dat politieke keuzes gebaseerd zijn op een afweging van argumenten voor en tegen. Politieke keuzes zijn een afweging van belangen. Er zijn vaak een groot aantal belangen die bovendien tegenstrijdig zijn. De milieudeskundige heeft andere plannen voor een kolenmijn dan de eigenaar. De politicus moet tussen hun perspectieven een keuze maken, wat hij niet op rationele of wetenschappelijke gronden kan doen. Directe democratie kan alleen gedijen bij een volonté generale, wat inhoudt dat belangen niet louter met elkaar overeenkomen maar samengesmolten zijn tot één belang, één volkswil. Een situatie die of onmogelijk is óf totalitair en onwenselijk.

Als we dit buitenwege laten is er nog een laatste probleem. Stel dat de mensheid zich zou hergroeperen in anarcho-syndicalistische communes. Gezien de gewelddadige menselijke aard zou dit in een klap wereldwijd moeten gebeuren om het project te laten lukken en burgeroorlogen te voorkomen. Maar stél dat de mensheid zich toch zou hergroeperen in anarcho-syndicalistische communes. Hoe waarschijnlijk is het dan dat deze kleine autarkische gemeenschappen niet gesloten en gefragmenteerd zouden zijn, maar een ‘Open Society’ - zoals Chomsky die voorstaat - zouden vormen?

Maar het wordt nog onwaarschijnlijker. Chomsky kastijdde de Amerikaanse regering, omdat deze naliet in te grijpen bij de inval van Indonesië in Oost-Timor eind jaren zeventig. Hij herleidde deze misstap tot de gebrekkige berichtgeving in de Amerikaanse pers over de gebeurtenissen aldaar. Hoe groot is de behoefte van autarkische gemeenschappen met directe democratie om te horen en te lezen wat er elders op de wereld gebeurt? Hoe groot is hun moreel verantwoordelijkheidsgevoel om ergens ver weg op de wereld in te grijpen? Is dit bovendien wel in hun directe belang om eigen familie als soldaten te sturen? Waarom zouden ze vóór stemmen?

Chomsky had iets weg van Jean-Paul Sartre, ook marxist en intellectueel. Petities tekenend en politiek actief om vals bewustzijn (mauvais foi) te vermijden. ‘L’homme est ce qu’il fait’, maar meer nog is de mens dat wat hij nalaat. Chomsky lijkt zich hier bewust van en voelt een universele morele verantwoordelijkheid. Hij vergeet dat de gemiddelde burger geen intellectueel is, niet of matig geïnteresseerd in politiek en een verantwoordelijkheid kent die weinig verder rijkt dan eigen kroost. Het is de tragische intellectueel die de 'medemens' naar zijn evenbeeld probeert te scheppen. Tragisch als een vogel die ons voor zijn jong aanziet en ons wormen probeert te voeden. In deze documentaire verweet hij het journalistiek-gouvernementele complex slechts de ideologie van de elite te verkondigen, maar zijn eigen ideologie weet hij niet te ontstijgen.

Wat is dan wel leuk aan deze documentaire? Frits Bolkestein, ‘intellectueel’ in de politiek, maakt een hilarische indruk terwijl hij probeert een debat te winnen van Chomsky en daarin mislukt. Nederland is goed vertegenwoordigd, ook een interview door Joop van Tijn komt meermaals aan bod. Ook fascinerend is de Amerikaan William F. Buckley, die als een soort Willem Oltmans zelfgenoegd en dandyish zijn haar glad strijkt terwijl hij Chomsky interviewt. Het zijn de kleine dingen...

+ 1 - 8 | § ¶Try Out

Cultuur in de polder
is een halfvolle zaal
in een prachtig theater
waar artiesten
ver van Amsterdam
met papier in de hand
grinnekend om eigen grapjes
als kwajongens van nog geen jaar of tien
hun nieuwe show uitproberen

Het samenspel was wat stram,'t geheugen nog wat stroef, maar de twee cabaretiers Hans Dorrestijn en Martin van Dijk hadden er flink lol in. Twee schooljongens op de Bonte Avond, maar dat gaf niet. Het was leuk en niemand uit de Randstad kon hen horen, zo scheen het.

Na afloop nog een CD gekocht, die hij gesigneerd heeft, met daarop nummers als 'Paaslied' en 'De Kerkhofganger'. Geniaal!

+ 2 - 10 | § ¶De aartsoptimist

"Als je geen paraplu hebt, wordt je in de regen nat Als je zand hebt onder je schoenen moet je je poten vegen, vegen op de mat Makkelijk zat, makkelijk zat Als je in de modder hebt gelegen, moet je daarna in bad Als je muizen hebt op zolder, neem je gewoon een kat makkelijk zat (2 x) Als je geen zin heb om te koken, haal je toch patat" U raad het al, om zoiets te schrijven moet men een groots filosoof zijn of carrière gemaakt hebben in de kleinkunst. Dit is zijn ouder repertoire, maar ik ga dit weekend naar de spiksplinternieuwe try out van Hans Dorrestijn, 'Het naakte bestaan'. Makkelijk zat

+ 5 - 5 | § ¶Letter to Mr. Gates

To: bill.gates@microsoft.com
Subject: hotmail failure
Attached: letter to mr. Gates

Beste Bill,

Lang geleden waren wij in hetzelfde basketbalstadion van een Amerikaanse Universiteit in het Mid-Westen. Het was geloof ik ’99 en de Universiteit had een deal gesloten: Microsoft zou een snel netwerk aanleggen in ruil voor subsidies aan onze Alma Mater. Bovendien konden studenten en medewerkers voor vijf dollar 'Office ’97' of 'Frontpage’98' kopen. Voor de deur van het stadion deelde het laatste restje van De Studentenbeweging anti-Microsoft foldertjes uit. André Klukhuhn zou trots op ze geweest zijn.

Maar ik dwaal af. Daar deelden we dan dezelfde ruimte. Jij – mag ik jij zeggen? – de rijkste man van de wereld, ik een exchange student, dus foreigner, en freshman. Het contrast kon niet groter zijn. Je sprak verbluffend vlot voor een computernerd. In een rood lamswollen truitje stond je daar als geïnstitutionaliseerde creatieveling die de juiste mix aansloeg: informeel doch serieus. Wat keek ik tegen je op.

Na afloop mochten we vragen stellen. Gedachten spookten in zinnen door mijn hoofd, van de hak op de tak springend tussen het Nederlands en het Engels. De tendens van het praatje was de noodzakelijkheid van innovatie geweest. Stilstand is achteruitgang, concurreren is vooruit zien en vergt bliksemsnelle flexibiliteit. “If you have to move so fast, is there any time left for ethical reconsideration at all, Mr. Gates?”, had ik willen vragen.

Een vraag die ik bijvoorbeeld ook aan Robbert Oppenheimer, projectleider van het uitvindersteam van ‘the Super’ (de waterstofbom) had willen stellen. Oppenheimer was een ongekend genie, die hele stukken uit de Bhagavad-Gita kon citeren en van collega-wetenschappers de zinnen afmaakte omdat hij hun denkstap al gemaakt had. Hij was overigens geen voorstander van de 'Super', maar technologie is een wapenwedloop waar we al lang niets meer over te zeggen hebben. Zie David Halberstam’s ‘The Fifties’.

Stel dat je mijn vraag beantwoord had, dan had de rijkste man van de wereld gedaan wat ik hem vroeg. Dat zou me toch een enorme machtkick gegeven hebben. Leuk verhaaltje voor op feestjes… Maar toen ik het lef verzameld had en de definitieve vraag geformuleerd stond er al een rij van heb ik jou daar. Een serie suffe vragen volgde, met als dieptepunt een greek (fratboy slim) die ongeïnteresseerd een pre-fab 'gewetens'vraag voorlas uit het foldertje van de anti-monopolisten.

Het lef is met de dommen. Het geluk volgt daarop. Ik bewonder je nog steeds en daarom schrijf ik je. Ik weet ook wel dat Steve Ballmer je opgevolgd heeft als CEO van Microsoft. Maar ga me niet vertellen dat je niets meer in de pap te brokkelen hebt. Een vos verliest wel zijn haren, maar niet zijn streken. En een sluwe vos, dat ben je. Boze tongen noemen je een dief van goede ideeën, ik noem je een eclecticus. Boze tongen zeggen dat jouw ‘it’s free till you’re hooked’ policy je de drugsdealer van computerland maakt, ik vind dat je simpelweg in een vraag voorziet. Boze tongen zeggen dat je een ‘monopolist’ bent, ik vind dat een slavenmoraalpejoratief voor ‘individuele klasse’. Maar ach, de wereld wil graag een stereopolie (polypolie, multipolie?) door iedereen een poot af te zagen. Er is zoveel afgunst in de wereld. En dan zeggen ze dat het communisme verslagen is…

Met hotmail heb je mijn hart gewonnen: gratis email overal. Het was nieuw, het was handig, het was geweldig. Tot vandaag. Dat het teruggeschroefd is naar twee mb, het zij zo. Het is zwaar k**te, maar het zij zo. Dat ik na een maand in de jungle al mijn opgeslagen emails en adresboekentries kwijt ben, a lah. Maar dat ik tegenwoordig van de twee op de drie keer klikken een foutmelding krijg en mijn mailtjes niet meer doorkomen is onvergeeflijk. Zeker omdat ik geen enkel mailtje met uitleg of excuus heb gehad.
Gelukkig was God mij genadig en heb ik gmail gekregen.

Bill, het ga je goed, aldus schrijf ik in mijn WordXP op mijn Win98 PC. StarOffice of Linux nemen zou als het plotseling veranderen van kapper zijn. Sterker nog, het plotseling veranderen van vader. Maar asjeblieft Bill, stel me niet nog eens zo teleur. Grijp die Ballmer eens bij zijn dasje en laat hem een barber shop quartet sturen met uitleg en excuus op zang in alexandrijnen. Want voor een simpel mailtje is het nu echt te laat. Bovendien is het zeer twijfelachtig of dat mailtje wel aan zou komen...

Zeer Hoogachtend,

Mr. Hartman

+ 4 - 6 | § ¶U mijn Leezer

“U mijn Leezer noch by deezen waerschouwende, zo ghy hier in yets aenstootelijks voor u mocht vinden, dat ghy u met 't zelve te weerleggen, of andersins op te smalen; noch zo langh ghelieft op te houden, tot'er tijt, dat ghy de volgende twee Deelen [van mijn scriptie] zult gezien, en geleezen hebben: want deeze zullen u een zonderlingh licht en naerder openingh in alle hier voorkomende swarigheeden, en twijffelingen konnen gheeven. By aldien u waerde Leezer dezen Ingangh, of Poort van Voor-reeden, ghelijk ook my, ten aenzien des volgende ghebouws, ruym groot genoegh dunkt, zo gelieft, om my te verschoonen, uw E. reflexie op de volghende Deelen, welx inhout ik hier ook dus veel heb aengeroert, zo mee wat te neemen.”

Aldus het voorwoord van de ‘Vrije Politieke Stellingen’ van Fransiscus van den Enden met een kleine aanpassing van mijn hand. De swarigheeden en twijffelingen suizen door mijn hoofd terwijl ik bezig ben met het schrijven aan een inleidend hoofdstuk voor mijn afstudeerscriptie.

Het grote moment dat je studie achter je ligt en je baan voor je. Je gaat je afvragen of je genoeg uit je studie gehaald hebt (had ik er niet een jaartje korter of langer over moeten doen?) en baalt dat je nog geen prachtbaan hebt. Ondertussen hangt de scriptie als een zwaard van Damocles boven je hoofd. Zolang het daar hangt, blijft het toch een proeve van onbekwaamheid. En dat steekt (of in de context van de aangehaalde metafoor: dat prikt).

Toen ik vanmiddag hierover sprak met een studiegenoot (hijzelf inmiddels drs., weliswaar een jaar eerder begonnen) zei hij: ‘Oh, die crisis. Been there, done that.’ Nu is het zaak om vooruit noch achteruit te blikken en keihard beetje bij beetje te werken aan die scriptie. Het motto van de grote Sensei Splinter (het brein achter de Teenage Mutant Hero Turtles) indachtig ga ik maar weer aan de slag: “A long journey starts with one single step”.

Addendum: En toch heb ik ondertussen door dit log me weer schuldig gemaakt aan studieontwijkend gedrag (SOG voor intimi)…

+ 7 - 4 | § ¶Martin Bril

Waar is Martin Bril als je hem nodig hebt? Zondag zat ik samen met mijn vriendin in de trein terug naar huis. Aan de overzijde van het gangpad zaten twee studentes van een jaar of 22.

Het gesprek klonk als de Lieve Lolita-rubriek van een bakvissenblaadje:

Dame1: "Ik was al wat onzeker, en dan wordt het toch een self-fulfilling prophecy dat het verkeerd afloopt."
Dame2: "Van jou en Jonathan?"
Dame1: "Ja, hij klampte zich zo aan mij vast, dat het op den duur verstikkend was."
Dame2: "Ook toen je in Syrië was?"
Dame1: "Daar ging het dus fout. Toen we in het klooster waren was er een vreemde seksuele spanning tussen mij en een andere jongen uit onze groep. Een Australiër. Wij zijn er dus tussenuit gesneakt naar een grot met Mariabeeldje erin en hebben daar nog een schietgebedje gedaan. Het was allemaal zo raar... Daarna hebben we nog een paar keer samen geslapen in een hotel. Maar we wisten dat het zo goed was. Het was gewoon die spanning en daarna heb ik het contact verbroken omdat ik dat allemaal niet kon handlen. Vooral vanwege Jonathan."
Dame2: "Want hij was er toch achtergekomen?"
Dame1: " Ja, dat was heel dramatisch. Ik kon hem niet vertrouwen want hij las mijn email en hij kon mij niet vertrouwen, omdat ik vreemd gegaan was. Het was zo beknellend."

En zo ging het nog een tijdje verder. Ik kreeg ontiegelijke jeuk van al dat psychologische discours. Vooral aangezien het meisjes van twintig waren die klonken als vrouwen van veertig (van het type 'alle mannen zijn slecht'). Gelukkig maakten mijn vriendin en ik hen belachelijk door iedere keer elkaar een subtiel knijpje te geven als er weer een woord als 'ruimte', 'werken aan elkaar', of 'bindingsangst' langskwam. Met beurse benen stapten we op Utrecht Centraal uit.

+ 5 - 7 | § ¶Noord Korea documentaire

Kijk zaterdag a.s. naar een van de weinige documentaires over Noord Korea: 25 september 2004 14:40 Net 3 (Herhaling). Deze documentaire van Pieter Fleury wordt uitgezonden door VPRO Tegenlicht. Let wel op: hij is gemaakt met toestemming en samenwerking van de Noord-Koreaanse overheid. Toch blijft het onthullend.

De expositie van Noord-Koreaanse propagandaposters in de Kunsthal te Rotterdam is helaas afgelopen. De posters waren net WO I- en WO II-posters maar dan met Koreaanse koppen. Overigens zijn de WO II posters op die van de WO I gebaseerd, dus zo gek is dat eerste niet. De schilderijen waren een fijn staaltje sociaal realisme. Net Russisch, maar dan met Koreaanse koppen.

'Seen one seen them all' was de leus. Met als opmerkelijke karaktertrek dat de 'leger eerst'-politiek van Kim Jung Il de samenleving zo sterk gemilitariseerd heeft. Dit blijkt ook uit de documentaire. Een schilderij van de bouw van een dam met vaandels, nevelen en opgeheven schoppen had iets weg van de bestorming van een middeleeuwse vestingstad. En een groep wegwerkers heette 'De Kim Jung Il speedway stoottroepen' of iets dergelijks.

+ 8 - 3 | § ¶Daar ben ik aan begonnen!

Mijn goede vrind lollyman (what’s in a name?) wees me erop dat ik mij had laten bedotten door tendentieuze verslaggeving van pseudo-wetenschappelijk onderzoek. Voor een grondige kritiek zie: Mijnkopthee en het ‘Badlog overzicht’.

Op het internet worden meer broodjes aap verkocht dan bij de Burger King. (ga me niet vertellen dat u echt dacht dat het 100% rundvlees is). In de categorie ‘is that a fact?’ de volgende twee berichten:

1. De doodstraf blijkt onevenredig vaak zwakkere groepen in de samenleving te treffen. Zo wordt in de VS veel vaker de doodstraf geeist tegen een zwarte dan tegen een blanke dader. Een recent onderzoek toonde aan dat in Philadelphia de kans op de doodstraf vier keer hoger is voor een zwarte verdachte dan voor een blanke. En dan dit: Terwijl het aantal zwarte en blanke slachtoffers van moord in de VS ongeveer even hoog is, was 82 procent van alle geexecuteerden sinds 1977 veroordeeld voor moord op een blanke. (www.leukomteweten.nl)

2. Uitvinder neemt kapitale vondst mee in het graf
Door Hielko van der Hoorn - vrijdag 26 januari 2001 - 07:57 - Bron: De Gelderlander - Views: 961
TheOneLLama schrijft dat er vandaag een vaag artikeltje staat in De Gelderlander. Volgens de krant had Jan Sloot een geniale uitvinding gedaan die de computerwereld op zijn kop had kunnen zetten, een techniek waarmee het mogelijk zou worden om alle films die ooit zijn uitgebracht op slechts één CD te zetten. Jammer genoeg is de man overleden, en weet niemand waar de broncode verstopt is. De marktwaarde van de uitvinding werd door Pieper geschat op 250 miljard gulden:
UTRECHT - De uitvinding had de computerwereld op zijn kop kunnen zetten. De uitvinder zelf, de 54-jarige Jan Sloot uit Nieuwegein, was door kenners voorspeld dat hij de rijkste man ter wereld zou worden. Voormalig Philips-topman Roel Pieper dacht goud te hebben aangeboord. Maar de kapitale uitvinding is verdwenen. Door Jan Sloot anderhalf jaar geleden meegenomen in zijn graf. Hij stierf onverwacht aan een hartaanval. Sloot ontwikkelde een techniek die de distributie van videobeelden op internet duizend keer zou versnellen. Hij bewaarde de broncode van zijn vinding angstvallig in een kluis. Maar niemand weet welke kluis. Sindsdien worden de nabestaanden van Sloot gekweld door vragen waarop ze maar geen antwoord kunnen vinden. Waar is de broncode voor dat revolutionaire digitale opslagsysteem die vele miljarden guldens waard zou zijn? Heeft de uitvinder die zelf vernietigd? Of is er iemand mee aan de haal gegaan? De rijkweidte van de uitvinding is duizelingwekkend. Alle films die ooit zijn uitgebracht zouden hiermee op één cd-rom samengeperst kunnen worden (http://www.tweakers.net/)

Gisteren vertelde mijn huisgenote dat ene Piet Stoop uit Nijmegen vorige week gestorven was aan een hartaanval en een duur geheim mee het graf innam. Door haar verbastering van naam, plaats en tijd duurde het een tijdje voor ik het bericht vond. Na eindeloos geploeter in de archieven van nu.nl kwam ik via het intikken van ‘hartaanval’ in de Newssearch van Tweakers tot het tweede bericht.

In de Volkskrant werd beweerd dat het internet langzaamaan de bibliotheek zal vervangen. Ik denk dat het zo’n vaart niet zal lopen. De wetenschappelijke boeken in de bieb liegen ook dat het gedrukt staat, maar ze zijn in ieder geval traceerbaar.

+ 10 - 1 | § ¶Waar ben ik aan begonnen?

Op nu.nl stond het volgende bericht:

'Weblog bijhouden slecht voor gezondheid'
Uitgegeven: 13 september 2004 09:49 Laatst gewijzigd: 13 september 2004 22:00 AMSTERDAM - Internetters die een lifelog, een weblog in een vorm van een dagboek, bijhouden hebben meer last van slapeloosheid, hoofdpijn, maagklachten en sociale problemen. Dit zegt een groep Britse psychologen die een aantal studenten onderzocht zonder weblog (41 studenten) en de resultaten vergeleek met studenten die wel een weblog bijhouden (94 studenten).
"We hadden verwacht dat de webloggers 'gezonder' waren dan de niet-schrijvers. Maar de loggers kwamen het slechtste uit de test," aldus Elaine Duncan van de Glasgow Caledonian University. "Eigenlijk ben je waarschijnlijk beter af als je helemaal niks schrijft."

De resultaten staan haaks op het idee dat problemen van je af schrijven goed voor je is. "Loggers die over hun problemen schrijven, komen daar steeds op terug. Daardoor kunnen ze bijvoorbeeld een traumatische ervaring nooit verwerken."
Duncan geeft toe dat de test niet uitwijst wat er eerst was; de problemen of het schrijven van een dagboek.

NU.nl homepage (c) NU.nl

+ 1 - 10 | § ¶Bergen op Zoom

'De schande van Sanne' was een mooi spektakel. Het was een musical waarvan de drie actes
steeds op een andere historische locatie gespeeld werden. Wel grappig dat 'tribunehoppen'.

Zaterdag hebben we met de schoonfamilie cadeaux uitgewisseld, aangezien de schoonbroer en vader van mijn vriendin beiden op dezelfde dag als ik jarig zijn. Ik heb een pan en drie keukenschorten (waarvan één met ludiek-scabreuse afbeelding en de andere met amusant-pikante tekst) gekregen. Het was een weinig stille hint dat ik eens wat vaker in de spiegel van de driepansmaaltijdsupermarktetalage moet kijken.

Zondag brakdag. De gevangenenpoort van Bergen op Zoom bezocht, die de inscriptie 'porta patens esto' bevatte. Wat het betekent, vraagt u? 'Openstaande poort gemaakt op', maar het jaartal was weggevallen. Op een huis op het marktplein stond 'mille periculis supersum', wat 'ik heb duizend gevaren doorstaan' betekent. Een brakke, doch leerzame dag... en God zag dat het goed was.

+ 3 - 7 | § ¶Feest

Feestje gisteravond was geslaagd. Tegen vijven zijn we gaan slapen, toen de film "Tigerland" afgelopen was. Geen aanrader, je ziet al zo'n mannetje bij filmmaatschappij Regency binnenlopen: "Yes, we would like to do something like Full Metal Jacket with a flavor of soldiers gone bad like 'Platoon'. And one man is the hero who protests against the army from within. We only need a famous actor... let's see... what do you think of Colin Farrell?"

Nu moet ik haasten. Over vijf minuten vertrek ik naar Bergen Op Zoom om daar vanavond de 'schande van Sanne' te bekijken. Het klinkt als porno, maar dat is het niet. (zie www.schandevansanne.nl)

+ 5 - 4 | § ¶Hospiteeravond

Gisteravond hadden we hospiteeravond. Uit een reservoir van een kleine dertig studenten die je allemaal opbelt, houd je 9 over. Druk, druk, druk. Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Van die negen belt er eentje af omdat ze al een kamer heeft, eentje omdat hij toch niet kan en eentje is zo lamlendig dat hij helemaal niet afbelt. Dan zit je vervolgens een hele avond geforceerd gezellig te doen als huis. (we hebben een hartstikke leuk huis, maar maak dat maar eens duidelijk op een hospiteeravond waar niemand zin in heeft aan het einde van een lange dag). Dan komen de hospitanten stuk voor stuk ook geforceerd gezellig doen. Alhoewel sommigen dat niet lijken te kunnen. Vooral sociologiestudentes hebben daar nog wel een handje naar, dus het cliché dat je bij die studie sociale vaardigheden opdoet is ook niet waar. (Ik heb een heel lief en sociaal nichtje en zij studeert weliswaar ook sociologie, maar ik heb haar dan ook nooit zien hospiteren) Maar de sociologiestudente van gisteravond wilde niet bij ons komen wonen. Kwam dat soms omdat ik op graftoon zei: "Pim Fortuyn was ook socioloog", puur om te kijken of ze zou happen? Ze keek wel lelijk naar me, maar zei niets terug: où sont les Fortuynistes de dantan? Verder hadden we een meisje dat uitgaan graag thuis deed, waaruit weer eens bleek dat zelfs studenten moeite hebben met werkwoorden van meer dan één lettergreep. Dan waren er nog een meisje en een kerel die allebei heel aardig waren, maar waar je gewoon niks mee had: te stil, te beleefd. En er was nog een blatende Unitariër, die een hele slijmspeech over zichzelf hield met als onuitgesproken ondertoon: "Ik ben verenigingsstudent en het merendeel van dit huis niet, maar ik denk niet in hokjes, dus jullie hoop ik ook niet." Terwijl hij nog geen vijf minuten daarvoor aangaf dat hij prima woonde in Kanaleneiland 'totdat daar zoveel negers door de straten liepen'. Te bijdehand, te glad en te onbetrouwbaar dus. Ik heb het gevoel dat ik door iedere hospiteeravond een maand korter leef. Er moet toch iets te verzinnen zijn om het minder uitputtend te maken. Ze zouden een systeem moeten invoeren dat je een CV, hospiteersollicatiebrief van 1 A4-tje, - en vooral een pasfoto! - moet opsturen voordat je wordt uitgenodigd. Dat zou een hoop irritatie schelen. Maar goed, de zon die schijnt en vandaag wordt een mooie dag. Eerst studeren en vanavond feest vieren in Amersfoort!

+ 2 - 9 | § ¶Birthday

Ik ben jarig vandaag! Onder het motto 'si la jeunesse savait, si la vieillesse pouvait' is er weer een jaar verstreken. 24 jaar oud and counting.