+ 3 - 1 | § ¶Speeches of the 21th century - part one

Aldus sprak Ali G op Harvard.

+ 3 - 1 | § ¶Dichter

Was ik maar een dichter
Dan kon ik dichter bij jou zijn
                - Stef Bos


In de trein...

verstuurde ik een SMS op mijn mobiel
en dacht
gemak is des duivels deur
en auto-aanvulling de sluipmoordenaar
van de Literatuur

In de keuken...

Klonk een verweer
"Ik vind vrouwen helemaal niet inferieur
integendeel
ze kunnen veel beter schoonmaken
dan mannen"

Vergeleken met mijn poging vind ik het light verse van Driek van Wissen leuker (wat die Zeeman, Zwagerman en de overige ZZZ's ook zeuren):

SNIJDEND COMMENTAAR

Er komt geen wet die u of mij verbiedt
Om jongetjes hardhandig te besnijden,
Maar als je omgekeerd in jonge meiden
Het rituele mes zet, mag dat niet.

Want meisjes, zo is Donner zijn idee,
Die hebben van nature al een snee.

+ 0 - 4 | § ¶Voor de fans

Als je van Jewel en gangsterrap houdt, dan vind je dit prachtig. Ik vond deze link op MKT.

http://www.ninagordon.com/audio/straightouttacompton.mp3

Overigens...

Vandaag ben ik positiever gestemd.

Loopbaan is een mooier woord dan carrière. Het eerste klinkt als het logische resultaat van continue inzet en groeiende kennis, het laatste klinkt als een 'ten koste van'-verworvenheid. Een loopbaan zag ik niet bij de organisatie waar ik werkte. Mijn hart ligt niet bij projectmanagement. Ik ben geen organisator. Ik voorzie niet dat een koffiepauze niet geregeld is en weet op zo'n moment niet koel te improviseren tot een handige en goedkope oplossing.

Maar een bijbaan is toch geen loopbaan? Nee, da's waar, maar als het onmisbare scriptietijd vreet, is dat lastig. Als je toch weet dat je ooit zult stoppen, kun je het beter vroeger dan later doen.

Gisteren een gedicht met de wanhoop van het zoeken naar iets dat ogenschijnlijk verloren gegaan is - in mijn geval toekomstbaan - vandaag een gedicht met een andere boodschap; het zoeken is gelijk aan het gezochte: Ithaca. Ik had hem nog ergens liggen, vlakbij de tegeltjeswijsheid

Wanderer, your footsteps are the road,
and nothing more;
wanderer, there is no road,
the road is made by walking.    

(Antonio Machado (1875-1939): 'Caminante, no hay camino, el se hace al caminar')

+ 0 - 4 | § ¶The great beyond

Here where we now remain unsubstantial, leaning over,

Like twigs of the dreadful willow heaped together in the continuity of hopelessness

While slowly the yellow stream bears down mud with uprooted reeds,

Image of a face that has turned to stone with the decision of an everlasting bitterness.

The poet an emptiness.

 – From a translation of Giorgos Seferis “The King of Asine” by Rex Warner

Of some dreams nothing's left but the weight. Where they ever there? Still the future remains unsubstantial, bending like the branches of a terrible willow-tree heaped in permanent despair, while the yellow current slowly carries the years rooted in the mud.

+ 4 - 0 | § ¶Workshopping

Het promovendi-overleg Utrecht hield gisteren een themamiddag 'de kunst van het communiceren'.  Op het programma stond een geslaagde lezing van taalkundige Frank Jansen over populariseren, interviews geven aan journalisten en hoe jouw onderzoek onder de aandacht van de media te brengen. Daarna waren er workshops over de vertelkunst, debatteerkunst en populariseerkunst. Samen met mijn debatingpartner Imre Végh had ik de eer om twee workshops over debatteren te geven voor een groep Utrechtse promovendi. Het was een enthousiaste en - hoe kan het bij promovendi ook anders - leergierige groep, die al vrij gauw loskwam.

 

Workshops geven wordt steeds makkelijker. Een gezonde spanning blijft er altijd. Jij bent een geheel uur verantwoordelijk voor een groep van twintig mensen. Je bent tegelijkertijd entertainer en onderwijzer en moet het evenwicht tussen deze twee rollen weten te vinden. Ik heb een aantal vuistregels opgesteld voor het geven van een succesvolle workshop. Dus pak je pen en papier voor deze gratis lessen 'hoe geef ik een workshop?'.

 

1. Een workshop is geen lezing

2. Het publiek komt primair om vermaakt te worden

3. Je luisteraars denken niet als jij

4. Volledigheid moet sneuvelen op het altaar van duidelijkheid

 

De eerste vuistregel is simpel: 'lul zo min mogelijk'. Een goede workshopgever laat iedereen uit het publiek aan bod komen. Zijn (of haar) spreektijd bestaat slechts uit een korte introductie van de opzet van de workshop en van de opzet van iedere oefening. Voor iedere oefening wordt kort de theorie gegeven die de deelnemers moeten toepassen. Na de oefening volgt korte feedback.

 

De tweede vuistregel komt neer op het doorprikken van een illusie: een uur is veel te kort om iets echt te leren. Mensen willen gelukkig worden van een workshop. De workshopgever handelt in geluk. Hij (of zij) is enthousiast, gedreven en positief. Hij stijgt boven zichzelf uit in lef en respecteert iedere deelnemer, om zo een losse sfeer te creëren. Als mensen iets leren is dat mooi, maar het hoofddoel is mensen lol te laten beleven.

 

De derde vuistregel zal ik illustreren aan het verhaal van het jongetje en de raaf. In de Groningse Ommelanden, dicht bij een eikenbos, woonde een jongetje van twaalf. Zijn naam was Sybren. Hij vond op een dag een raaf, die door een kat zodanig toegetakeld was dat hij niet meer kon vliegen. Na maanden goede zorg was de raaf weer goed ter vleugel en vloog uit. Sybren zag de raaf vrijwel nooit meer, maar soms kwam er een raaf naar hem toe om hem een worm te voeren. Hij wist dat het de raaf was die hem een wederdienst wilde bewijzen, vanuit zijn vogelkijk op de wereld.

Soms ben ik de raaf. Ik bedoel het goed, maar breng het verkeerd. Ik ben zelf verkikkerd op abstracte theorie en filosofische of theoretische (ogenschijnlijke) dwarsverbanden. Maar andere mensen hebben andere leerstijlen. Zij willen geen theoretische verhalen, maar handige trucjes. Of ze willen helemaal geen verhaal, maar gewoon zelf doen. Daarom ben ik blij dat ik door iemand gewezen werd op de cirkel van kolb. Op de site hierover kun je een test doen om te zien welke methode je gebruikt om nieuwe dingen te leren.

Ikzelf ben een denker. Graag bezig op een -al dan niet postmodernistisch - meta-niveau. De manier waarop de materie bestudeerd wordt, vind ik interessanter dan de materie zelf bestuderen. Ik hou van dichotomiëen, schema's, modellen, en procedures. Maar van beter inzicht ga je nog niet beter spreken. Er bestaat geen trucje om goed te leren debatteren, dus die theorie zal iemand niet veel verder brengen. Tennis kun je niet leren uit een boek. Debatteren is te complex om in een schema te vatten.

Als workshoptrainer is het goed te beseffen dat vaardigheid belangrijker is dan inzicht. Voor inzicht lezen mensen wel een boek.

 

Dat brengt mij tot de laatste en vierde vuistregel: volledigheid moet sneuvelen op het altaar van duidelijkheid. In de film Sophie's Choice moet een moeder een onmogelijke keuze maken: welke van haar twee kinderen ze door een Nazi laat doodschieten. Natuurlijk verbleekt elke eigentijdse moeilijkheid bij zulke zware keuzes, maar het gevoel dat je één van je kindjes moet opofferen heb je ook als workshopgever. Het is vergelijkbaar met de situatie van een promovendus die vijf jaar onderzoek in een krantenartikeltje van 300 woorden moet proppen. Aan de ene kant wil je ik niks anders brengen dan de volledige waarheid -zowaar die bestaat- en je niet verliezen in gemeenplaatsen of heuristieken. Aan de andere kant wil je jouw boodschap overdragen op mensen met minder begrip, interesse en tijd voor je onderwerp dan jij. Als je wil dat mensen überhaupt iets van je boodschap meenemen, moet je deze véél en véél simpeler stellen dan deze is.

 

Dat dit echter niet zo makkelijk is, blijkt wel uit deze post. Ik had dit hele verhaal ook in vier zinnen kunnen doen. Gelukkig heb ik nog volop tijd om dit te leren.

+ 2 - 3 | § ¶Geïllustreerde verhaalen uit den alouden doosch

Onze jonge vriend zonder vreesch of blaam vatte vermetel den manshooghe katachtighe. Liet het felien schepsel dit zich welgevallen?

 

[!-- error: could not popup ../images/minime.jpg. File does not exist --]

+ 0 - 4 | § ¶Namen en gezichten herkennen

Het blijft vervelend: hoi zeggen tegen mensen die je niet kent, bekenden voorbijlopen of je voor de derde keer aan iemand voorstellen.

Ik heb de laatste tijd meer moeite met het onthouden herkennen van namen en gezichten. Het baart me zorgen. Ik pieker er al wat langer over en heb de volgende scenario's bedacht:

 

1. Mijn geheugen is perfect in orde. Ik praat mijzelf dingen aan. Door er de nadruk op te leggen lijkt het veel erger dan het is. Iedereen vergist zich wel eens of is wel eens een naam kwijt. Ik kan me hier beter niet bewust mee bezig houden.

 

2. Ik word ouder. Ik leef nu bijna een kwart eeuw en dit zijn de eerste tekenen dat de aftakeling is begonnen. Mijn geheugencapaciteit heeft zijn maximum gehad en wordt alleen nog maar minder.

 

3. Mijn harde schijf zit vol. Door de vele namen uit de boeken die ik lees, de vele namen uit het adressenbestand dat ik bijhoud op mijn werk en de vele nieuwe mensen en vrienden van vrienden van vrienden die ik ontmoet, is mijn harde schijf volgeraakt. Hoe moet je die opschonen? Even formatteren lijkt me geen optie. Zoekfuncties gaan daarom ook minder. Ik merk dat ik achternaam via voornaam raad of andersom, maar wat als je meerder Vermeulens, Molenaars of Maartens kent? Dan gaat die truc veel minder op.

 

4. Mijn interesse is afgenomen. Je onthoud wat je interessant vindt. Vroeger vond ik het veel belangrijk om mensen bij hun naam te kennen en deed ik meteen moeite om ze te onthouden. Nu doe ik dat niet meer. Misschien moet ik gewoon rekening houden dat er meer inzet voor nodig is. Bij het handenschudden de naam even intern herhalen en associeren. Bijvoorbeeld een mollig meisje dat Betsy heet, herhalen als 'varkentje Betsy'.

 

5. De biertjes die ik in mijn leven gedronken heb werken als water dat een steen slijpt: langzaam maar venijnig. Ik kan maar beter nooit meer alcohol drinken.

 

6. De hypochonder in mij zegt het zit niet goed van boven, vooral in het deel waar ik namen onthoud en gezichten van elkaar onderscheid. Ik ben rijp voor een MRI-scan.

 

U zult wel snappen dat ik hier niet vrolijker van word...

+ 1 - 4 | § ¶Helden

Mijn complimenten voor Jan Reinder en Klaas, de eerste non-native speakers ooit die het presteerden om European Champion British Parliamentary Debating in English as a First Language te worden op een zwaar bezet toernooi in Groot-Brittannië.

Dat is alweer maanden geleden, mijn complimenten krijgen ze voor iets anders. Ze zijn op dit moment twee maanden op reis door Azië, waar zij deelnamen aan de WK debatteren in Maleisië. Zij hebben hun plannen bijgesteld om in Phuket mee te helpen met de wederopbouw. Dat is wel wat anders dan op het strand Margarita's weghakken:

 

 

Voor meer foto's zie de site van dit dynamic duo.

+ 3 - 3 | § ¶Grote stappen

Gisteren op noren schaatsles gekregen van mijn vader. Je bent nooit te oud om te leren. "Zie je deze", vader wijst trots naar een voddig paartje naamloze noren. Op de linkerschaats prijkt een grote, stevige hansaplastpleister. "Daar heb ik drie Elfstedentochten mee gereden. Mee uitgereden!" Zoonlief zelf heeft noch schaatsen, noch techniek in huis. Toch is hij lekker op weg, met een schaatsbaan op een (harde) steenworp afstand. Misschien dat ik ooit zelf nog zo'n tocht van 200 km rijd. Als het qua klimaatsverandering en oefening een beetje meezit.
 
'S avonds kookten mijn vader en ik voor onze vrouwen. Terwijl zij gezellig zaten te kletsen maakten wij koolraap met gehaktballen, gekookte aardappelen en salade. Omdat ik als student nooit aan zoiets toekom, krijgt zo'n simpele maaltijd restaurantallure.

Een eigen keuken is een zegen. Volop ruimte om te koken, al het kookgerei dat je nodig hebt, pannen die niet binnen 1 minuut aankoeken, niet eerst hoeven afwassen, etc.

Later op de avond in het dorpscafé met oude vrienden afgesproken. Gelachen om de drank- en kotsverhalen uit de oude doos - en dat zijn er veel! - afgewisseld met verhalen over woninginrichting en het zoeken van de juiste hypotheek.

Langzaam wordt je groot: afstuderen, vaste baan, eigen huis. Het is zoals met al die grote stappen in het leven: je bent doodsbang om de trein te missen, maar durft niet als eerste in te stappen.

Net nadat zij 6VWO voltooid hadden gingen drie Nederlanders ('98-'99) een jaar studeren in de Verenigde Staten. De eerste Indiana University-ganger is afgelopen vrijdag afgestudeerd. Zijn onderwerp was 'Numerical modeling of nonlinear Newwaves for impact assessment on offshore structures'. Als ik het goed begrepen heb, heeft hij de maximale hoogte berekend die een golf eens in de 100 jaar kan bereiken.

Aanstaande vrijdag heb ik weer een afstudeerborrel van een andere vriend. Voor sommigen is de trein al vertrokken, en dendert hij voort.

+ 2 - 2 | § ¶Oude lul

Ay! Zojuist was ik slachtoffer van een 'in mijn tijd'-moment. Ik dacht namelijk: 'in mijn tijd kwam dat nog niet voor. Toen ik negen was, speelde ik nog met Transformers'.

Achteraf blijkt die gedachte natuurlijk niet te kloppen. Dit doe je ook niet als je volwassen bent. Dit is geen vroegrijpheid, maar criminaliteit.

Het strafrecht is gecompliceerd. Als je jonger bent dan 16 kun je maximaal 1 jaar gevangenis krijgen. Waar je 2/3 van moet zitten. Dat heeft iets met rehabilitatie te maken, van de dader dan. Want de ouders van het slachtoffer moeten maar verder zien te leven met de gedachte dat iemand negen maanden heeft gekregen voor het psychisch en fysiek kapotmaken van hun kind.  Chemische castratie, is dat geen optie? Maar dit is emotie die spreekt. We hebben nu nog met verdachtes te maken, de schuldigen moeten nog worden aangewezen. 

Laat de rechters maar beslissen. Ik hoop dat dit geen politiek-journalistieke heisa wordt, met 'meningen' van Tweede-Kamerleden, stille tochten, lieveheersbeestjes, etc. Ik kreeg even het spookbeeld van een nieuwe SIRE-reclame: 'groepsverkr@chting is zóóó kinderachtig'.

+ 4 - 1 | § ¶Puddingwijsheid

Soms is het leven als Saroma pudding. Je voegt een halve liter melk aan een pakje veredeld suiker toe en laat het lang in de koelkast staan. Het resultaat lust je niet en de melk ben je kwijt. Ja, dat krijg je als je gaat experimenteren.

Gisteravond was er een personeelsreünie van mijn werk. De traditionele kost bij dit jaarlijkse diner zijn kapucijners met spek. Kapucijners, die heerlijke peulvruchten, het bruine goud onder de erwtachtigen - ook wel velderwten of in het oud-hollandsch raasdonders genoemd - zouden meer waardering mogen krijgen in Neerlands' restaurants. Zelden zo'n gave groente gezien.

Het was erg gezellig. Het werd nog gezelliger toen de sterke drank uit vele landen op tafel kwam. Een borrelglaasje onherkenbare Roemeense drank werd afgewisseld met Becherovska, Letse balsam en iets wat leek op Jägermeister met een hertendrol erin.

RJ, Erika & Emmy, met jullie aanwezigheid was het nog gezelliger geweest! Misschien volgend jaar?

+ 3 - 1 | § ¶Velderwtenfeest

Raasdonders zijn gaaf!

Uitleg volgt...

+ 1 - 5 | § ¶Schaatsen

Schaatsen is gaaf!

+ 4 - 1 | § ¶Lustrumreis!

Het is een aloude traditie dat jaarclubs rond hun vijfjarig bestaan met z'n allen op reis gaan naar een ver oord: de lustrumreis. Wij gaan binnenkort twee weken op vakantie naar...

Bali!!!

Lombok!!!

Gili Trawangan (eiland van 2 bij 3 km)!!!

Het zullen mijn eerste stappen op het Aziatisch continent worden. De oorden die wij bezoeken liggen gelukkig ver van de door de tsunami getroffen gebieden. Natuurlijk gaan we met de JC ook iets doen ter leniging van de nood in overig Indonesië.

Vandaag ben ik gevaccineerd tegen Hepatitis A, Buiktyfus en Difterie, Tetanus en Polio. Een prik in beide armen en één in mijn bil, ik kan er tegenaan!

+ 4 - 0 | § ¶Lief lenzendagboek - Dag 6

Lieve Kitty Anders,

Wanneer een dier een ander dier confronteert dat mogelijk vijandig is, zijn er twee uitwegen: vechten of vluchten.

Als ik op de fiets zat, werd ik geconfronteerd met vele voorbijgangers. Ik had wel een bril nodig, maar wilde er nog geen één op. Dat maakte in de verte kijken moeilijk. Vooral omdat ik zelf al bewoog en wie aan kwam fietsen ook. Om te zien of ik die persoon kende, moest ik dan van dichtbij uitgebreid staren met toegeknepen ogen. Het zal u niet verbazen dat ik vreemde blikken terugkreeg.

Ik zag slechts één uitweg: domweg niet kijken en wachten tot een luid 'hallo!' mijn aandacht trok. Of ik keek lange tijd niet, om op het laatste moment mijn hoofd wild naar links te gooien en alsnog te kijken. Dat had soms ook een raar effect.

Nu ik lenzen heb, moet dat allemaal wennen, want er blijkt een derde mogelijkheid te zijn: al van veraf zien of een bekende je tegemoet komt. Hoera, er is een gulden middenweg!

+ 3 - 1 | § ¶Lief Lenzendagboek - Dag 5

Lieve Kitty Anders,

De grootste anti-communisten zijn de voormalig-communisten, zei een docent van mij aan de universiteit eens. Ik vind het wel een aardige theorie: de grootste X-isten zijn de voormalig X-isten. Enigszins getransponeerd krijg je dat de meest rabide christenen de born again-christenen zijn, zoals bijvoorbeeld de Amerikaanse president.

Ik heb echter nog niks tegen brildragers, dus deze theorie gaat niet geheel op. Integendeel, toen ik via MSN messenger terechtkwam op de emoticon-pagina - een emoticon is een symbooltje zoals een smiley, geen variant van de decepticons - bleek dat de enige smiley met normale bril 'sukkelig' symboliseerde. Schandalig! Discriminatoir!

Lenzen indoen is een goede confrontatie met je eigen ongeduldigheid. Rome wasn't build in a day. Je wordt niet in één dag president. Het is een grote levensles: succes komt niet aangevlogen, het kost een hoop gepriegel, pijn en tranende ogen.

Het concert gisteravond werd gegeven door een man die des te meer schitterde door het improviserende vrolijke samenspel van zijn band. Dit was een zanger, dit was theater, dit was cabaret. Het verhaal van een artiest, zoals zo vaak beschreven en bezongen. Geboren in Veenendaal, geleefd in Utrecht en wonend in Antwerpen. Altijd onderweg, leeft hij 'onrustig en onzeker tussen de liefde en de leegte'. Het verhaal van een man die zong alsof hij sprak, en sprak alsof hij zong. Die elk willekeurig boodschappenlijstje zo kan oplezen dat de tranen in je ogen staan. Soms is het uit het leven gegrepen. Nee, uit het leven geschreven. De schilder met het woord, de ruwe klank van heimwee naar nergens en het ongepolijst poëtische van de Nederlandse taal. Zanger van de ware liefde, hartstocht en verloren idealen. Soms sprak hij en verlangde je naar zang, soms leek de eenvoud van zijn zinnen op de platgetrapte baden van cabaretweemoed: de immigrante die in de prostitutie belande, onoprechte acteurs, het staan in de lege straat kijkend naar het raam van de heimelijk geliefde. Goedkope trucs waardoor de toeschouwers, waarvan sommigen al plankenkoorts hadden om in het publiek te moeten zitten, hun eigen onvervulde dromen projecteren op de vrijgevochten artiest? Nee, ik geloofde hem, hij kwam er mee weg, want een couplet later sneden zijn zinnen de werkelijkheid open.  Ik werd er zelfs zelf poëtisch van en schiep in mijn hoofd de volgende zinnen over dit 'opensnijden van de werkelijkheid':

Net als Herman van Veen
wiens stem, Gods zegen
je toestopt als warme deken
voor het vallen van de nacht
in zachte verbeeldingskracht

Het was Stef Bos. Er zaten leuke Afrikaanse liederen tussen en ook Meditterane songs. Geweldig hoe de band je het gevoel gaf dat je in het Zuiden zat. Ik weet dat de meesten onder 'het Zuiden' alles onder de Maas verstaan, maar ik bedoel in dit geval Spanje en het gehele Afrikaanse continent.

De verhevenheid van zo'n zanger komt mooi tot uiting in de foyer tijdens de pauze. Mensen proberen elkaar te vinden na een stortvloed van schoonheid. De enige manier om dit te doen is het te kanaliseren in het banale:
persoon A: '' Hoe doet ie het, hè?'
vrouw van persoon A: "Ja, knap hè, en zo gevoelig."
persoon B: "Ik kende alleen 'Papa'. Maar die andere liedjes zijn ook goed."
persoon C: "Ja, hij heeft er echt over nagedacht."

Die serieuze beklemtoning maakte deze open deur helemaal af. Maar ja, net als hen kon ik niet anders dan na afloop een boek of CD kopen. Omdat je het mooi vindt, maar ook als 'daad'. Kapitalisme als expressiemiddel.

De kaartjes had mijn vriendin gegeven als verjaardagscadeau. Stef Bos is de derde Grote Nederlandse Bard die ik met mijn vriendin bezocht heb.  Eerder zijn we samen naar Boudewijn de Groot en Frank Boeijen geweest.  Ik hoop op een reünieconcert van Klein Orkest of een optreden van Herman van Veen om samen heen te gaan, maar verder kan ik zo gauw geen andere levenden bedenken die ik aan dit rijtje zou toe durven voegen.

+ 3 - 1 | § ¶Lief lenzendagboek - Dag 4

Lieve Kitty Anders,

Terwijl ik dit schrijf heb ik mijn lenzen in. Het koste me vijftig minuten, maar onder begeleiding van mijn vriendin is het me gelukt. Zo'n mental coach doet wonderen. RJ, nog bedankt voor jouw reactie. De gedachte: "Als zelfs Robert-Jan het kan, kan ik het ook" sleepte me er doorheen .

Eigenlijk is dit pas dag 1, want na een valse start ben ik nu heringetreden. De scherpte is nog wel wat ver te zoeken. Het lijkt alsof ik van dichtbij minder goed zie dan zonder lenzen, maar misschien moet het even wennen.

Op de deurmat lag gister een brief van 'T Naeckte Gelaet, belangenvereniging voor brillozen, waarin ze mij aanspoorden het nogmaals te proberen. En ik heb er geen spijt van. Het klinkt gek, maar als ik in de spiegel kijk voel ik mij bevrijd. Bevrijd van het juk een bril te moeten dragen om de verte te aanschouwen. Lenzen zijn wat dat betreft een heerlijk stukje schijnautonomie. Zo dadelijk eten en dan naar een concert met M.. Kan ik gelijk even testen hoe het is om lenzen te dragen in een uitgaansgelegenheid.

+ 4 - 0 | § ¶Benjamin leeft!

De onderstaande foto is gemaakt in een Zeeuwse disco. Ikzelf kijk geen Goede Tijden Slechte Tijden, maar voor de GTST-kijkers onder mijn lezers:

 

+ 2 - 1 | § ¶Sex is oorlog

In hoofdstuk 23 De Passievrucht van Karel Glastra van Loon -een aanrader! - las ik wat lichtelijk verontrustende statistieken:

"Wereldwijd is een op de tien kinderen niet verwekt door de man waarvan men aanneemt dat hij de vader is. Dat cijfer is in de westerse wereld niet anders dan elders.

Een gezonde volwassen man van rond de dertig die twee keer per week met een vaste partner naar bed gaat, produceert elke keer dat hij klaarkomt 300 miljoen zaadcellen. Maar gaat hij een keer vreemd met een vrouw van wie hij weet dat zij een vaste partner heeft, dan zal hij twee keer zoveel spermazotoïden in die vrouw achterlaten: ruim 600 miljoen.

In een zaadlozing van 600 miljoen spermatozoïden zijn er maar 1 miljoen die in staat zijn een eicel te bevruchten. De overige driftige zwemmertjes zijn killerspermatozoïden (500 miljoen) en blockers.

Elke zaadlozing is een oorlogsverklaring. Killer-spermatozoïden verkennen als een leger soldaten de omgeving op zoek naar vijanden. Komen zij zo'n vijand tegen (een zaadcel van een andere man, die zij herkennen aan een andere chemische structuur) dan scheiden zij een kwalijk zuur af dat de celwand van de vijandelijke zaadcel aantast, waardoor deze openbarst en de cel sterft. Ondertussen verschansen blocker-spermatozoïden zich in de nauwe doorgangen van het baarmoederslijm om zo de opmars van eventuele vijanden in de richting van het felbegeerde doel (de eicel) te verhinderen. Oorlogvoeren zit de mens dus wel degelijk in de genen.

Hoe langer een man geen geslachtsgemeenschap met zijn vaste partner heeft gehad, hoe groter het aantal spermacellen dat hij zal afvuren wanneer het er weer eens van komt. Reden: hoe langer hij zijn vrouw niet seksueel heeft bevredigd, hoe groter de kans dat zij hem ontrouw is geweest en hoe groter dus het leger dat hij nodig zal hebben om de eventuele vijand te verslaan. Dat geldt overigens niet als hij haar ondertussen geen moment uit het oog heeft verloren. Dan is de kans dat zij is vreemdgegaan praktisch nihil en volstaat een onderhoudsdosis van 100 tot 300 miljoen spermatozoïden.

Volgens een recente Engelse studie is 4 procent van de bevolking het product van een actieve, full blown spermaoorlog. Dat wil dus zeggen dat een op de vijfentwintig concepties plaatsvindt terwijl zich in de baarmoeder van de betrokken vrouw minstens twee verschillende spermalegers bevinden. De liefde is met recht een slagveld." (blz. 121-13)

Wat kan die man schrijven! Het is niet makkelijk om complex onderzoek zo begrijpelijk op te schrijven. Wat is 'onderhoudsdosis' toch een prachtwoord!

+ 1 - 3 | § ¶Lief Lenzendagboek - dag 3

Lieve K.A.,

Vandaag heb ik de lenzen gelaten voor wat ze zijn. Maar daar liet ik het niet bij. Morgen heb ik een afspraak staan om samen met mijn bewust-lensdrage vriendin te oefenen. Maar daarover morgen meer. Mijn linkeroogbol voelt overigens al weer wat beter aan.

+ 3 - 1 | § ¶Lief Lenzendagboek - dag 2

Lieve Kitty Anders,

Wegens lafheid, luiheid en tijdgebrek heb ik vandaag mijn lenzen niet ingehad. Wel een mislukte poging gewaagd. Binnenkort waag ik een nieuwe poging. Being a winner isn't about never falling, it's always getting up again. Of zoiets. Het is nu laat en ik heb een lange werkdag + (leuk!) debat achter de rug. Dus meer later. Mijn linkeroog doet overigens de hele dag al een beetje pijn, niet schrijnend maar zeurend, wat met toch een beetje ongerust maakt...

+ 5 - 1 | § ¶Lief Lenzendagboek - dag 1

Lieve Kitty Anders,

Angst is een keuze. Dat moet de eerste mens gedacht hebben die in zijn eigen oogbol zat te prikken. Een speldeprik voor hem of haar, een reuzenpor voor de mensheid. Ik kan het zelf niet bevatten wat sommige mensen met hun lichaam uitspoken. Dat je het al bedenkt, dat je het nog doet ook, en dat je het als allereerste doet al helemaal. "Hé laat ik eens een ijzeren ring door mijn edele delen jagen..." Hoe komen ze er op? "Weet je wat, als ik mijn vui'st nou eens..." Maar goed, ik zat dus vanmiddag voor het eerst mijn lenzen in te doen. Een soort oogontmaagding dus, waar gelukkig mijn netvliesje niet van ging bloeden. Ik schrijft het te ranzig op, maar ja, dit is een dagboek en wie leest dat nou?

Goed. Ik was daar dus bezig met mijn rechterlens en dacht: ben ik hier niet wat te oud voor? Even voelde ik me een 47-jarige die in het hoogtepunt van zijn midlife-crisis een plaatjesbeugel liet zetten. Maar ik suste me tot rust. Tot mijn achttiende heb ik nooit een bril gehad, dat vond ik iets voor nerds. Lenzen had ik ook niet, dat was teveel gedoe en veel te eng. Het resultaat was mensen die verontwaardigd waren dat ik 'zo arrogant' was om ze te negeren op straat. Ik zag ze wel, maar ik nam ze simpelweg niet waar. Van weeromstuit heb ik me maar in mezelf gekeerd en zo bijna een autistische stoornis ontwikkeld.

Tot ik rijles nam en wel een bril moest hebben. Een wereld ging voor me open. De blaadjes aan de bomen bleken nerfjes te hebben en dat soort dingen. Na me over mijn weerzin heengezet te hebben werd ik zelfs een brildrager. Maar ja, op een gegeven moment wil je het toch eens proberen. Ogen zijn immers immer in de mode en brillen niet. Het werden zachte lenzen. Mijn sterkte aan beide ogen bleek in twee jaar tijd van -0.75 naar -2.25 gegaan te zijn. Ik hoop dat het lenzendragen dat niet verergert. Ach, lieve Kitty, kon jij deze hypochonder maar helpen aan een wetenschappelijk onderzoek dat uitwijst dat het dragen van zachte lenzen de achteruitgang van ogen niet erger maakt dan het dragen van een bril of harde lenzen (of simpelweg met naakte ogen over straat gaan). Tot die tijd vind ik dat oogporren maar een enge aangelegenheid. En het linkeroog voelt nu nog een beetje na ook! Terwijl ik de lenzen nog maar vier uur gedragen heb.

Wordt vervolgd...

+ 1 - 4 | § ¶Voor het goede doel

Altijd komt men dan terstond terug op die eigenschap van het Nederlandse volk die noch verheven noch diep geestelijk en toch zo belangrijk is: de eenvoud van het leven, en in nauw verband daarmee de spaarzaamheid en de zindelijkheid.
(Johan Huizinga, Nederlands beschaving in de zeventiende eeuw, blz. 91)

Vandaag werd bewezen dat wij Nederlanders geen nuchter en spaarzaam volk zijn. Mediahypes worden breed aan de volksboezem gedrukt en dat is hartverwarmend. Geef toe, u genoot toch ook van het spruitjesmirakel: de wederopstanding van Mies Bouwman. Vanuit het niets terug op de buis en nog wel op de commerciëlen. Op dat soort momenten mis ik mijn oma's.

Ook ik heb op giro 555 gestort. Niet omdat ik vandaag door telemarketeers thuis opgebeld ben of op straat bedreigd werd met standrechtelijke executie indien ik mijn bankafschriften niet toonde. Nee, samen met mijn vriendinnetje had ik al eerder geld overgemaakt. Hoe dat zo? Nou, ik heb samen met haar Watership Down gekeken, de volwassen tekenfilm van 'het zielige verhaal met die lieve konijntjes', in Nederland beter bekend als Waterschapsheuvel. Als je intens meeleeft met een leger konijnen dat op zoek is naar een nieuw revier (terrein om lekker op te knagen) dan doe je dat zeker met een groep mensen op zoek naar een nieuw onderkomen.

Ik besefte me opeens hoe bevoorrecht ik ben. Als blanke, Westerse, welgestelde jongeman zit ik volgens mij redelijk hoog op de wereldbevolkingspiramide. Met mijn vriendin ging ik gisteren lekker schaatsen  - speciaal voor haar verjaardag- terwijl er ergens anders op de wereld mensen lagen te creperen.

We hebben daarom samen een substantieel bedrag gegeven. Dat vergt natuurlijk veel meer dan iets onzinnigs als je weblogachtergrond witmaken of lekker fruitsapjes weghakken achter een breedbeeldtelevisie en als er geen leuk programma op is eens kijken naar de mensen aan de buitenkant van de glazen partytent.

+ 3 - 3 | § ¶IQ-test

Testvraag 1. Maak het syllogisme af:
De hond is de beste vriend van de mens
De politie is je beste vriend
--------------------------------
Alle politie-agenten zijn....

Sorry. Ik weet dat Oom Agent zijn best doet. Ik weet dat de politie er voor mij is. To serve and protect. Maar ik las van de week het verhaal van iemand die schreef dat zijn aangifte van inbraken geseponeerd waren "omdat er nog zo’n lange straf open stond voor die gasten…".  Ik moest denken aan de aangifte van mishandeling waar ik pas een jaar later écht reactie op kreeg.

Op politiebureau diezelfde avond: Agentes A & B: "U bent emotioneel, het lijkt ons beter dat u geen aangifte doet. Kom volgende week maar terug."

Paar dagen later: Agent C zegt dat ik maar eerst eens op onderzoek uit moet gaan waar de dader bij mij in de buurt precies woont. Het opsporen van criminelen... hadden we daar niet bepaalde mensen voor?

Week daarna: Agent C is er niet op moment dat ik afspraak met hem heb. Onvoorziene omstandigheden, iets met in de brand gestoken auto of zo.

Weken daarop: Agent C doet er in totaal - en ik overdrijf niet - drie uur over gedaan om aangifte op te tekenen. Onder andere omdat ik hem een aantal malen moest corrigeren. Zo schreef hij fiets als 'fieds' en hond als 'hont' en typte hij het aanvankelijk zo uit dat het leek alsof ík de klappen uitgedeeld had.

Maand later: Agent D vraagt waarom ik ondanks de vechthond van de dader niet teruggeslagen heb, raad mij aan op een vechtsport te gaan,  en wijst mij aan waar op zijn knie ik hem het best had kunnen verwonden. Eigenrichting past zeker helemaal binnen de kabinetslijn van eigen verantwoordelijkheid.

Elf en een halve maand later: Agent E belt op en excuseert voor trage actie. Ik besluit om zaak te laten vallen en besef dat je als dader er in een rechtszaak veel beter voorstaat dan als slachtoffer. Als het al tot een rechtszaak komt...

Meer gevangenissen, meer politie, hardere straffen en minder rechten voor verdachtes? Ik denk niet dat het helpt. Meer geld lijkt me een beter idee, want ik heb het idee dat in sommige steden de politie onderbezet, onderbetaald en ondergekwalificeerd is.

+ 0 - 3 | § ¶Uitgelekte Memo

Ik ontving de volgende memo van een bevriende pr-functionaris. De namen zijn onherkenbaar gemaakt om de desbetreffende personen niet in opspraak te brengen:

 

Beste J.,

 

Je hebt de afgelopen maanden zwaar onder vuur gelegen. Het zijn duistere, oncontroleerbare krachten geweest die de sfeer in ons land verpest hebben. Maar het volk wil zekerheid, ook al zijn het schijnzekerheden, en is op bloed uit. Steek de komende tijd je kop dus niet uit, anders zal hij wel eens kunnen komen te rollen.

 

Ik heb de volgende richtlijnen waar je je aan moet houden:

 

1. Zelfs vanuit je eigen partij heb je kritiek gekregen op je functioneren. Het is daarom zaak dat je geen vakantie neemt maar de komende tijd juist de handjes extra uit de mouwen steekt.

 

2. Sla je dit advies in de wind, bedenk dan dat je een hooggeplaatste, vrijgezelle, Westerse man bent van middelbare leeftijd. Ga dus niet naar dubieuze landen op vakantie die jouw imago kunnen schaden, zoals België of Thailand.

 

3. Mocht je toch naar een dergelijk land gaan, zorg dan dat je zo snel mogelijk je kop op de buis laat zien als er om de een of andere reden een verhoogde mate van publiciteit is en laat blijken dat je je 200% inzet. 

 

Het zijn drie simpele richtlijnen. Niet zo moeilijk toch? Ik geloof in jou!

 

Groet,

 

X

+ 1 - 4 | § ¶Verjaardag

Mijn vriendin is vandaag jarig!

+ 0 - 4 | § ¶The spin stops here

Ik schreef op 9 december vorig jaar over de Amerikaanse reacties op het Groningen Protocol. Vooral de reactie van Fox-columnist Cal Thomas was schokkend. Maar dat hoefden we niet zo serieus te nemen, want het was Fox.

Vanavond, echter, bijna een maand later viel mijn mond open van verbazing toen ik het half acht nieuws zag op RTL 4. In een reportage van Max Westerman werd -bijna een maand later - de Amerikaanse verontwaardiging als 'nieuws' gepresenteerd. Westerman zat zeker verlegen om materiaal? Dat is nog tot daaraantoe, maar dat alle absurde uitspraken van één relschoppende columnist als Cal Thomas gepresenteerd werden als uitlatingen van 'dé Amerikaanse nieuwsmedia' heeft weinig met objectiviteit te maken. Het is een duidelijk geval van de pot die de ketel zwartmaakt. Ik ben benieuwd wat de NVJ zegt, mag dat zomaar?

+ 0 - 2 | § ¶Lelijkheid

Het lijkt evolutionair bepaald: hoe dieper in de krochten van de bibliotheek, hoe lelijker de mensen.

Ok, het is iets gechargeerd: hoe hoger de mathematische waarschijnlijkheid dat mensen lelijk zijn. Iemand zei ooit dat talent een evolutionaire uitweg was voor diegenen die te lelijk waren om op eigen uiterlijk alleen een voortplantingspartner te regelen. Hoe deze theorie verklaart dat er toch een heleboel bekwame doch mooie zangeressen zijn weet ik eigenlijk niet.

Wat me meer zorgen maakt is wat dit over mijzelf zegt. Ik ben diegene die vandaag juist in een uithoek van de bibliotheek aan het studeren was... Moet ik deze theorie dan maar verwerpen? Nee, ik ben natuurlijk de welkome uitzondering die de regel bevestigt.

+ 2 - 3 | § ¶Dutch Bloggies

Loggers waren we - maar aardige loggers. Al zeg ik 't zelf. We zijn nu veel wijzer, stakkerig wijs zijn we, behalve *******, die mal geworden is. We zouden hun wel eens laten zien hoe 't moest. We, dat waren wij, met z'n vijven. Alle andere menschen waren 'ze'. 'Ze', die niets snapten en niets zagen.

Eigenlijk had ik moeten schrijven 'loggers waren ze'. Want ik ben geen logger, noch in de exclusieve zin van het woord, noch in de sociale zin van het woord. Ik behoor niet tot de die-hard incrowd van ons-leest-ons. Ik zie mijzelf niet als 'logger', daarvoor besteed ik er te weinig tijd aan. Ik ben Hartman en ik log. Daarnaast doe ik nog vele andere dingen, en daar blijft het bij en daar ben ik tevreden mee.

Waarom schreef ik het bovenstaande dan? Ik las een toespeling van Kees Fens op Nescio in de Volkskrant van 30 december.  Nescio, één van de waarlijk groten, die 'De Uitvreter' en 'Titaantjes' opbouwde uit de meest pure denkbare zinnen. Ik dacht aan Nescio en wilde hem imiteren.

Kees Fens schreef in de Volkskrant:

De Titaantjes in de avond tegen het hek van het Oosterpark - ik denk nog wel eens aan ze. Een eeuw geleden stonden ze er, elkaars gedachten opvoerend tot idealen, keurig geklede heertjes die de wereld wilden veranderen. Misschien is er wel de meeste tijd gezwegen, de gedachten waren te diep voor het spreken. En de melancholie van de avond kan zwaar wegen. Er zijn altijd van die kleine geïsoleerde vriendengroepjes geweest, de hogere hangjongeren van eens. 

'De hogere hangjongeren van eens', als je door de highbrow-arrogantie en oudemannetjesweemoed heenprikt is het nog steeds mooi gezegd. Mijn vrienden en ik zijn ook 'hangjongeren van eens', en wat mij betreft verdienen we het epitheton 'hoger' evenzeer. Al herken ik mij niet in het door Fens opgeworpen beeld: "Misschien heb je nooit meer zo van poëzie gehouden als in dat herhalend citeren waartoe de gesprekken zijn terug te brengen." Wij haalden geen Lucebert of Komrij of wie dan ook aan. Hooguit een keertje Moordenaar van Osdorp Posse of de drill instructor van Full Metal Jacket, die toevalligerwijs Gunnery Sergeant Hartman heette. Wij hadden het over Het Leven, Sociale Vaardigheid, Mensenkennis en Meisjes en deden in melancholie of diepzinnigheid niet onder voor de narcistische, literaire zelfbevlekking van zelfbenoemde dichter-tot-God-jes.

Nescio lezen en dan nadenken over wie ik in aanmerking vind komen voor de Dutch Bloggies. Het is een oefening in nederigheid. De weblog is een prachtig medium, maar redt het simpelweg niet bij de schoonheid van een verhaal als 'Titaantjes'. En, erger nog, vergeleken bij andere Nederlandstalige logs zie ik mijn eigen log-entries gereduceerd tot een staccato-gepriegel langs de zijlijn. Ja, als een dagelijkse oefening om zoveel mogelijk persoonsvormloze zinnen uit te braken.

+ 3 - 1 | § ¶Een nieuw jaar

Het nieuwe jaar is goed begonnen.

 

Van het weekend zat ik met vriendin en zo een veertig man en vrouw in het Friesche Noorden. Het merendeel van de aanwezigen was historicus, historica of zal dat nog worden. Het was daarginds als een rustoord, waar we onder het genot van dranken en spijzen vele spellen speelden: The Great Dalmuti, Jenga, tafeltennis, Koehandel, Boonanza, gooien met een American Football, Machiavelli, en last but foremost: Weerwolven. Hoewel...rustoord...ik heb in 2005 al weer behoorlijk wat slaap in te halen. De fles champagne uit Oekraïne, die al maanden in de kast stond, kon eindelijk aangebroken worden en smaakte opperbest. Een mooi uiteinde dus en een goed begin.

 

Het inluiden van het Nieuwjaar geeft mij vaak een kerskaartengevoel. Aangezien u dit gevoel hoogstwaarschijnlijk niet kent: op de middelbare school gaven de meisjes altijd kerstkaarten aan elkaar en aan de jongens in de klas. Hoe populairder de jongen, hoe meer kans op kerstkaarten hij had. Op de middelbare school hoorde ik bij het middenveld, de zogenaamde 'massakonijnen', niet te verwarren met de grijze muizen!!! Zo'n hoge kerstkaartenkans had ik dus niet, maar het ging mij ook niet om de hoeveelheid. Als ik echter een keertje niet die kerstkaart kreeg die ik hoopte te krijgen, was dat gevoelsmatig een teken van tanende populariteit of vriendschap. Niet leuk dus.

 

Het vieren van Oud en Nieuw heeft wat dat betreft iets dubbels. Enerzijds krijg je een goed kerstkaartengevoel door uitgenodigd te worden om de jaarwisseling met iemand te vieren. Of je krijgt een slecht kerstkaartengevoel als je niet uitgenodigd wordt, terwijl je het wel verwacht. Anderzijds geef je zo'n gevoel ook door wel of niet op een uitnodiging in te gaan. Dat laatste is nooit simpel. Ik ben vast niet de enige die meerdere uitnodigingen ontvangt. Voor diegenen die het standaard ieder jaar alleen met vriend of vriendin of familie vieren, ligt dat natuurlijk wat makkelijker. Bij mij ligt het aantal uitnodigingen nog hoger omdat ik meestal besluit de jaarwisseling ook samen met mijn vriendin te vieren, die ook weer uitnodigingen van haar vriendinnen krijgt. Het is dan altijd de kunst om je keuze als een positieve keuze te beschouwen. Kortom, ik kies niet niet voor vriendengroep A,B, of C, maar ik kies wel voor D.

 

Gelukkig was het dit jaar een hele positieve keuze. Beste A, B, & C, jullie zijn nog steeds mijn echte vrienden, en ik wens jullie nogmaals een gezond en gelukkig 2005!

+ 3 - 1 | § ¶Weblogconspiracytheories

Internet als piratennest van anarchistische conspiracytheorists, het aloude imago van het wereldwijde web dat ik reeds beschreven las in het inmiddels archaïsche De internetsensatie van Volkskrant-internetjournalist Francisco van Jole, doet nog steeds opgeld in mainstream media als de NYT. (Inloggen bij de New York Times is gratis en je kunt je zelfs abonneren op een dagelijkse nieuwsselectie per email!)

 

Om een indruk van het stuk te geven:

 

"Myths Run Wild in Blog Tsunami Debate
By JOHN SCHWARTZ

Published: January 3, 2005
 
As the horror of the South Asian tsunami spread and people gathered online to discuss the disaster on sites known as Web logs, or blogs, those of a political bent naturally turned the discussion to their favorite topics.

To some in the blogosphere, it simply had to be the government's fault."

+ 2 - 0 | § ¶Azië

Hoe ga je om met grote rampen?

 

De dominee ('Azië special', Ned.1, Zvk) vroeg zich in alom gangbare terrorismetaal af wat de mensheid toch misdaan had dat 'nu zelfs de zee een aanslag op de mensen pleegde'.

 

De organisatie van de Unox Nieuwjaarsduik stortte 2,50 euro op giro 555 voor ieder die de zee in ging. 

 

Het heeft iets ironisch, maar het is tragisch. De zee geeft en de zee neemt. Er is geen groter verhaal dat dit voor mij kan verklaren. Storten helpt.