+ 1 - 0 | § ¶Embedded in oblivion

De zomerse komkommercolumnwedstrijd was ditmaal een ode aan Martin Bril. In mindere mate was het ook een eerbetoon aan zijn stijl. Laten we deze betitelen als amor vacui, een voyeuristische liefde voor de leegte. De eeuwige terugkeer van het banale in ons bestaan smoort de vergankelijkheid en maakt ons nostalgisch naar een nooit verstervend niets.

Ach, tsja, enfin, zo hoogdravend is het natuurlijk niet. Uiteindelijk komt het neer op veelzuchtend schrijven over nietszeggende zaken. Vooral vrouwen schijnen hem graag te lezen. (Net als met die andere bril plassen mannen er achteloos overheen, hoewel de dames daar erg mee zitten.)

Waarom niet, bij wijze van saluutschot een wedstrijd in het teken van Blokker, Campert of Mulder? Het is als een museum dat de werken van Jan Steen, Rembrandt en Jeroen Bosch wegdoet en een wedstrijd uitschrijft voor het zigeunermeisje met de traan. De Voorkant is de voorpagina niet, waarom kiezen voor een columnist van de tweede rang?

Tweemaal min is plus, moet de gedachte geweest zijn. Een pastiche van het cliché kan alleen positief uitpakken. De schade is dus beperkt, maar dat verandert niets aan de ongelukkige opzet. Een tweede Bril hoeft niet gezocht te worden. XM Beute en Walter VandenB vatten de terloopse observatie zuiverder dan hij.